×
manifest wystawy artyści kontakt archiwum o nas
2016.04.08 - 2016.04.20, 10:00 - 19:00
wernisaż / piątek / 8 kwietnia / 18.00

DANKA JARZYŃSKA. POMIĘDZY

Danka Jarzyńska jest absolwentką gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, kierunek Edukacja Artystyczna. W 2001 uzyskała dyplom w Pracowni Rzeźby pod kierunkiem prof. Wojciecha Sęczawy. Szczególnie fascynują ją relacje międzyludzkie (wystawa indywidualna „Więzi”). Swoją twórczość określa jako „minimalizm figuratywny”. Tworzy w brązie, marmurze, granicie i ceramice. Często pracuje na terenie Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Jej prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Mieszka i tworzy na Wyspie Sobieszewskiej.

Artystka o swoich pracach:

„Prezentowane prace dotyczą tego, co wydarza się między ludźmi. Staram się uchwycić wzajemne przyciągania i odpychania. Pokazuję ludzkie figury, czasem harmonijne, częściej zwichnięte, wymagające podparcia przez kogoś drugiego. Oś wystawy wyznacza cykl „Relacje” powstały w latach 2011-2012, na który składają się pary odlanych z brązu minimalistycznych postaci prowokujących widzów do własnych interpretacji. Temu cyklowi towarzyszą rzeźby z różnych materiałów, które wykorzystuję, by znaleźć ten najbliższy mojej duszy. Wyjątkowo lubię „Kobietę nieskończoną” sugerującą radykalną otwartość na relacje in statu nascendi. Człowieczeństwo, którego formy eksplorują prezentowane prace, oscyluje pomiędzy transcendencją i skończonością, ułomnością i pełnią, materią i tym, co w materii się nie mieści.”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Recenzja Rafała Radwańskiego: 

Twórczość Danuty Jarzyńskiej to manifestacja myślenia o człowieku, efekt refleksji nad otaczającym światem. W zaprezentowanych w oliwskiej Galerii Sztuki Warzywniak rzeźbach trójmiejskiej artystki przeważa powściągliwa refleksyjność. Temat skomplikowanych międzyludzkich relacji przedstawiony został bez patosu i egzaltacji. Stonowana ekspresyjność pomaga w budowaniu jednocześnie dyskretnej i suge-stywnej wypowiedzi artystycznej. Słowa Barbary Strynkiewicz: "Bliższy wyrażeniu jakiejkolwiek idei jest prosty znak plastyczny niż obfita i skomplikowana narracja" dobrze oddają także charakter twórczych wyborów autorki oliwskiej wystawy. Dorobek takich mistrzów syntezy jak Henry Moore, Ernst Barlach, Barbara Hepworth czy Hans Arp stanowi istotny drogowskaz w poszukiwaniach formalnych gdańskiej artystki. Danuta Jarzyńska w integralny sposób łączy sens formalny z działaniem rzeźby jako znaku. Wyrazowa lapidarność eksponowanych prac świadczy o potrzebie podejścia obiektywnego, logicznego a obecna w prezentowanych realizacjach figuracja wskazuje z kolei na potrzebę odwołania się do emocji. Danutę Jarzyńską intryguje napięcie powstałe ze zderzenia tych dwóch przeciwstawnych wartości; interesuje ją, by odwołać się do tytułu oliwskiej ekspozycji, to co dzieje się "pomiędzy". Interesująco wygrywa trójmiejska rzeźbiarka kontrast przenikających się odmiennych perspektyw, pozostawiając często odbiorców bez łatwego optymizmu ale jednocześnie czasem dając nadzieję. Przykładem takiego spojrzenia jest praca zatytułowana "Kobieta nieskończona" kumulująca w sobie niepewność i siłę, ulotność i przeczucie "światła, które nigdy nie gasnie". Remedium  na subtelnie sygnalizowane niepokoje zdaje się tkwić w celo-wym niedopowiedzeniu, w konsekwentnym pozostawianiu pytań bez odpowiedzi. Francuski krytyk sztuki Pierre Restany pisał: "Artysta czeka na uciszenie w napełnionej wreszcie pustce po tym co było krzykiem". Tej absolwentce gdańskiej ASP bliski jest kult szlachetnego, autentycznego materiału, co owocuje realizacjami w marmurze, granicie, brązie. Istotne miejsce w jej twórczym dorobku zajmuje także ceramika. Sporo inwencji wykazuje autorka ekspozycji poprzez sugestywną grę kontrastowych zestawień; brązu z granitem, drewna z ceramiką. Niezależnie od użytego materiału cechą wspólną rzeźbiarskich dokonań Danuty Jarzyńskiej pozostaje skoncentrowanie na specyfice tradycyjnego języka rzeźbiarskiego, poszu-kiwanie form najprostszych o charakterze elementarnym i uniwersalnym przesłaniu. 

 

<< powrót